Lidija Ginzburg
Lidija Jakovljevna Ginzburg (1902-1990) istaknuti je ruski istoricar i
teoreticar knjizevnosti. Pocela je kao pripadnik mladjeg narastaja formalisticke
skole u nauci o knjizevnosti, ucenica Ejhenbauma i Tinjanova. Tokom svog dugog
veka, ziv sudionik svog vremena, dozivela je: sudbinu formalisticke skole u
sovjetskoj nauci o knjizevnosti, razvoj knjizevne istorije postrevolucionarnog
doba, privremeno nametnuto udaljavanje iz struke, hapsenje, lenjingradsku
blokadu. Aktivna u formalistickom pokretu u njegovom herojskom dobu, sve do
organizacionog gasenja (pocetkom tridesetih godina), u kasnijem svom delovanju
ona razvija vlastite poglede i primenjuje ih na razliciti istorijski materijal
(Vjazemski, Ljermontov, Hercen). Mnogo se bavi pitanjem "rubne knjizevnosti”. U
poslednjem periodu svog zivota uziva autentican, nepodeljen, iako nezvanican
ugled kao jedan od doajena humanisticke akademske zajednice, a kao ucesnik
knjizevne istorije i nezvanicni i nezavisni autor – izmedju ostalog, originalnog
i dugo neobjavljenog knjizevnog opusa – nosilac je kulturnog i knjizevnog
kontinuiteta, pre svega u ocima novih generacija pisaca (Brodski, Kusner, R.
Timencik, V. Krivuljin, N. Kononov, A. Masevski i drugi).
|
