Viktor Jerofejev jedan je od najkontroveznijih ruskih savremenih pisaca, koji
je status "nadarenog pocetnika" munjevito zamenio ugledom majstora od presudnog
uticaja na lice savremene ruske knjizevnosti. On pise talentovanu i
prepoznatljivu umetnicku prozu, i u isti mah nastupa kao ozbiljan knjizevni
kriticar i teoreticar. To je kombinacija u duhu najbolje tradicije ruske kulture
(Rozanov, Sklovski, Tinjanov), gde knjizevnost, njena teorija i istorija, stoje
rame uz rame, neosetno prelazeci jedna u drugu, medjusobno se oplemenjujuci i
obogacujuci.
Probijajuci se kroz cestar Jerofejevljevog teksta, cesto sporeci se sa njegovom
otvorenom ironijom i autoironijom, nesputanim cinizmom i autocinizmom, zapinjuci
o drasticne replike svih slojeva zivota, ideologije, umetnosti (ukljucujuci tu i
odmorista najneznijeg lirizma, stilske istancanosti i osvezavajuce mlazeve
prsteceg humora), osecamo da se probijamo prema svetlu, prema izlazu iz mracnog
egzistencijalnog tunela.
Za citanje Jerofejeva treba imati dobar kompas, za slucaj da nam se ucini da
vise nema orijentira, da se izgubilo treperavo svetlo u daljini.
Srpski citalac takav kompas ima, pre svega u uvazavanju i ljubavi prema ruskoj
kulturi i duhovnosti koji su, ma koliko ih samoranjavali i ranjavali -
neunistivi. To je i uverenje koje vodi ruskog pisca Jerofejeva u njegovoj
hrabroj i bolnoj avanturi samobicevanja. Ne zaboravimo da je u knjizi koja je
pred nama rec o ljubavnom zanru, i romanticnoj vezi, o romansi sa
enciklopedijom. "Enciklopedija ruske duse" i jeste popriste tekuceg okrsaja
nekrofilicnih i biofilicnih snaga unutar savremene ruske i svetske kulture.
|
