Delo U osami manastira cini deset lirskih zapisa u omiljenoj romanticarskoj
knjizevnoj formi - pismima, koja je pesnik, tokom boravka u manastiru u Verueli,
upucivao svojim madridskim prijateljima i citaocima u prestonici, buduci da su
bila objavljivana na stranicama "El Kontemporanea”.
Zidine drevnog i rusevnog cistercitskog manastira predstavljaju idealnu
pozornicu na kojoj ce se odvijati intimna drama sto prozima pesnika. Svojim
postojanjem one svedoce o prolaznosti zivota, ali i o nekim drugim vremenima;
one prizivaju u secanje dane blistave istorije, slave, silne vere u Boga, u
junastvo, u plemenitost, u lepotu. U tom dekoru gde se prelamaju prolazno i
vecno Beker otvara svoju dusu, iskren do ogoljenosti i jednostavan do
pateticnosti, i otkriva svu dramaticnost dubokog osecanja usamljenosti i bola
pred neumitnoscu smrti, u sukobu sa pritiskajucom zudnjom za podvigom kojim se
iskoracuje iz smrti i ulazi u svevremenost.
Gustavo Adolfo Beker rodjen je 1836. u Sevilji. Pripadao je porodici
koja je pocetkom XVII veka dosla u Spaniju iz Flandrije i tu se nastanila.
Nemiran duh ovog madridskog boema, novinara, pesnika i slikara, podsticao ga je
i na mnoga putovanja po Spaniji iza kojih su ostali zapisi kao svedocanstvo
izuzetno originalnog vidjenja monumentalnih spanskih gradova: Avile, Sorije,
Toleda, Segovije. Zivot mu se okoncava u 34. godini: u Madridu, pred Bozic 1870.
Za sobom je ostavio obimno knjizevno delo. U poetskoj zaostavstini najcuvenije
su njegove Rime (Rimas), a u proznoj Legende (Leyendas), Knjizevna pisma jednoj
zeni (Cartas literarias a una mujer), U osami manastira (Desde mi celda) i dr.
|
