Ova mala ali zahtevna knjiga kafkijanske atmosfere u sebi sazima sva vazna
pitanja romanopisanja. Pol Oster tvrdi da je nastala iz puke radoznalosti:
zapitao se jednoga dana sta se zbiva s likovima kada se pisanje dela zavrsi.
Okupio je stoga aktere svojih predjasnjih romana i smestio ih u rukopis (otkucan
na pisacoj masini, naravno) koji je potom obojio grizom savesti pisca i
blagonaklonoscu junaka, a sve bi to trebalo da rezultira uzitkom citalaca. Ipak,
ovo je pre svega pisceva knjiga, i koliko god Pol Oster anegdotski objasnjavao
razloge njenog nastanka, ona je svojevrsno suceljavanje, na trenutke i obracun,
kreativnog uma s plodovima sopstvene imaginacije. Kada se pisac uvuce u
fikcionalnu kozu lika koji je pisac/citalac, njegova savest i habitus, dobijamo
dvostruki otklon od stvarnosti: ona biva ukinuta, a mi ostavljeni da plutamo
fikcijom bez cvrstog uporista, jer pisac ne moze da pomogne ni samome sebi, a
kamoli citaocu. Jedino sto je utesno pri kretanju tom nepoznatom teritorijom
jesu susreti s likovima ranijih Osterovih proza. Ciklicna struktura dela
formalno docarava i zatvorenost i pocetak bez kraja; ona je naznaka da iz
zacaranog kruga u kome se nalaze pisac, likovi i citalac, nema izlaza.
|
